Showing 1783 results

Esta entidade foi creada en novembro de 1908 por un grupo de mozos galegos residentes en Lisboa. Nun primeiro momento querían organizar un rondalla musical. Mais ante a boa acollida da idea no seo da colectividade deciden fundar unha asociación cultural, recreativa e de instrución “Juventud de Galicia”. A primeira directiva desta nova entidade estivo formada por Manuel Álvarez Cobas, como presidente, José Lorenzo Cuevas, vicepresidente, Ramiro Vidal Carrera, primeiro secretario; Marcelino Outerelo Rocha, contador; Emilio Mobilla Rodríguez, tesoureiro, Ramiro Martín y Martín e Francisco Sánchez, como vogais.
En maio de 1910 os socios, reunidos en asemblea xeral, aproban os estatutos regulamentarios cos que se debía rexer a entidade. Aínda que nun primeiro momento a idea era crear unha sociedade recreativa para fomentar a irmandade e solidariedade entre os membros da colectividade galega asentada na capital portuguesa, axiña se amplía o seu radio de acción á instrución como un medio para acadar a integración social e obter mellores oportunidades laborais dos seus membros no país de acollida.
Nos anos 20 e 30 a asociación estaba plenamente recoñecida na vida cultural e social de Lisboa e as súas reunións aparecían referenciadas non só na prensa da colectividade española senón tamén na portuguesa. Á vez que mantiña a súa acción solidaria cos asociados máis necesitados, primaba a súa finalidade recreativa como medio para manter os lazos de unión de todos os emigrantes galegos que alí residían. Periodicamente organizaba festas, xantares e homenaxes a intelectuais e persoeiros destacados tanto galegos como portugueses.
En 1955 crea o conxunto coral e artístico “Anaquiños da Terra” para difundir a música e o baile tradicional galego. As súas representacións teatrais e musicais serven para reafirmar a identidade cultural dos e das galegas residentes no país veciño.
“Xuventude de Galicia”, ao longo destes máis de cen anos de vida, organiza numerosos actividades e festas para os socios como o aniversario social, o nadal, o entroido etc. sen esquecer os eventos culturais arredor da celebración do Día das Letras Galegas ou da cultura portuguesa. Destaca tamén polas súas actividades deportivas coa creación dun equipo de fútbol de grandes triunfos nos anos 50 e 60.
Un dos socios máis xenerosos e implicados no desenvolvemento desta entidade foi o empresario de orixe galega, Manuel Cordo Boullosa quen ocupou varios cargos directivos e que en 1988 doou á entidade un fermoso palacete do século XIX, actual sede social. Este pazo é considerado a casa de todos e todas as galegas que visitan a cidade. Alí organízanse na actualidade as numerosas actividades culturais e recreativas organizadas por esta entidade a beneficio dos e das socias do centro e da sociedade lisboeta en xeral.

Esta sociedade foi fundada por naturais das parroquias de San Martiño e San Salvador de Lanzós, do concello de Vilalba (Lugo), residentes na Habana.
Entre os fundadores podemos citar a José Castro Lozano, en cuxa casa se reuniron Cosme Sacido Ramil, Pedro Tenreiro Rivas, Jesús Cendán Ferreiro, Marcelino Martínez, Lucas Tenreiro e Manuel Rego. A primeira xunta directiva estivo presidida por Cosme Sacido Ramil; Jesús Cendán Ferreiro, como vicepresidente; Jesús Castro Funcasta, secretario; Crisanto Leal Ramudo, vicesecretario; Manuel Balseiro Tenreiro, tesoureiro; José Castro Lozano, vicetesoureiro; e contaba con doce vogais: Juan López Ferreiro, José Ramudo Rego, Marcelino Martínez, José García Tenreiro, Angel Tenreiro, Andrés Boizán, Vicente Lodeiro, Angel Martínez, José Trastoy Orosa, José de Vicente Ferreiro, Alejo Miragaya Orosa e Ramón Bahamonde.
Ao ano seguinte da súa fundación contaba xa cun total de 150 socios.
Creouse co nome de Emigrados de Lanzós, pero uns días máis tarde en asemblea xeral de socios votouse por unanimidade o nome de Progreso de Lanzós.
A súa finalidade principal foi reunir os fondos necesarios para crear e soster unha escola con todos os adiantos pedagóxicos modernos para os nenos e nenas das parroquias.
Entre as melloras que acometeron na súa terra natal pódese citar o peche en 1914 do Campo de San Pedro, xunto á igrexa, para ser usado como lugar de reunión e sociabilidade para os veciños; para levar a cabo estas obras enviaron a Lanzós 245,86 pesos. Preto deste campo aproban a construción dun edificio escolar; a parroquia participa coa cesion de parte dos terreos e coa axuda veciñal nas obras.
Ademais, en 1915, organizan unha subscrición para reparar o adro e o cemiterio de San Salvador de Lanzós.
En 1917 colaboran con varias doazóns na edificacion dunha casa-escola para as parroquias de Distriz e Tardade.
Dende os seus inicios colaboran co Sindicato Juventud Agraria de Lanzós, axudándoos economicamente na realización da súa casa social; anteriormente permitíralles o uso dunha estancia no edificio escolar de Lanzós para as súas reunións. As relacións entre ambas as entidades pasaron por altibaixos, con disputas sobre o uso da casa-escola ou a xestión da casa do sindicato.
En 1923 a sociedade habaneira participou economicamente na compra dunha granxa agrícola onde poder impartir ensinanzas aos labregos da zona.

Traballan desde 1995
Asamblea constituinte 1996
Ao fío de Beijing ‘95, 15 mulleres do barrio do Castiñeiriño dan os primeiros pasos para a creación dunha organización de mulleres. Preséntanse como Recandea en 1995. Desenvolven actividades de ocio, formativas e culturais