Mostrando 1783 resultados

Esta asociación foi fundada por un grupo de emigrantes españois residentes na localidade arxentina de Coronel Dorrego, liderados por Tomás Villacampo, quen foi o seu primeiro presidente, José A. Mayo, Julián e Ricardo Arrizabalaga, José M. Tejería e Alfredo Piquero entre outros.
Centrou as súas actividades na confraternidade dos seus asociados e descendentes, fomentando a cultura española e as súas tradicións e chegaron a construír o Teatro Español da cidade. Teñen tamén fins de axuda mutua para os seus socios.

Asociación cultural galega fundada por un grupo de emigrantes galegos de Rosario para organizar actividades culturais entre a colectividade.

Esta entidade foi creada por membros da pequena colectividade española residente na cidade de Cochabamba en Bolivia. Nela está integrada un pequeno grupo de galegos que formaron a denominada "Peña Gallega".
No ano 2000 recibiron a visita do presidente da Xunta de Galicia, Manuel Fraga.

Un grupo de galegos orixinario do concello de Ponteareas (Pontevedra) acordou crear unha entidade de carácter comarcal na cidade de Salvador de Bahia. A primeira reunión tivo lugar o 12 de agosto de 1974, pero oficialmente será o 23 de abril de 1975 cando quede constituída, segundo consta na primeira acta. Na mesma asemblea realizada na sede do "Centro Español" foron aprobados os estatutos ante a presenza de catorce asociados. Durante esta reunión comunícase a compra dos terreos en Lauro de Freitas e nomeáse a Orsí Pousada para dirixir as obras de construción das instalacións.
As novas autoridades nomean aos 43 socios fundadores, entre eles aparecen os nomes de Julio Ucha, María Esther Domínguez Pino e Inocencio Pastor Ribera, destacados persoeiros da colectividade.
A primeira comisión estivo integrada por Julio Ucha como presidente, Manuel Grova González e Inocencio Pastor Ribera como secretarios.
As instalacións da sociedade, ademais da sede social, ocupan 8.000 metros cadrados e constan de: un campo deportivo con bar, churrasquería, grellas, salón de festa, campo de futbol, parque infantil etc.
A sociedade creou un grupo folclórico chamado "Coral Airiños do Tea" e un grupo de baile galego. Tamén edita a revista "Lonxe da Terra" como voceiro social e conta cunha pequena biblioteca.

Esta asociación cultural foi fundada por un grupo de emigrantes españois, case todos galegos, liderados polo a Padre Samuel Martínez, que compartían a aspiración de divulgar a cultura e a lingua españolas na cidade de Salvador, capital do estado de Bahia.
As primeiras reunións tiveron lugar na parroquia de Pituba, na capital bahiana; ese mesmo ano aproban os estatutos sociais e escollen o nome de Caballeros de Santiago, como símbolo de unión da cultura española. O seu primeiro presidente foi Manuel Nemesio Sánchez.
A institución funcionou inicialmente no barrio de Pituba, onde fundou unha escola para os nenos necesitados do barrio, coa axuda da Secretaría municipal que donou mobiliario e pagou o soldo dos mestres.
En 1967, consegue inaugurar a súa primeira sede propia, no edificio San Luís, no centro da cidade. Implanta entonces as aulas de formación en lingua española e organiza diversas actividades para divulgar na cidade de Salvador a cultura española (con cursos de música, danza, películas, artesanía e tamén gastronomía, exposicións, etc.).
En 1988, sendo presidente Orsí Pousada Covelo, comezou a construción da actual sede, no barrio de Rio Vermelho, que foi inaugurada un ano más tarde. Alí imparte clases de lingua e danza españolas e galegas a toda a sociedade bahiana. Tal como se titulan na súa páxina web: “Caballeros de Santiago, unha institución ao servizo da cultura galega no Brasil”.

Esta asociación foi fundada por membros da colectivade española residente na Bahia, coa finalidade primordial de dar cuidado e asistencia aos socios anciáns sen recursos.
Segundo os seus estatutos sociais do ano 1988, trátase dunha "entidade civil e filantrópica, sen fins lucrativos, con sede e foro no concello de Salvador, (...) con finalidade de: "manter unha residencia para acoller aos asociados; acoller persoas maiores, dependendo das posibilidades financieiras da sociedade; proporcionar permanentemente aos residentes convivencia fraterna e crear as condicións para o desenvolvemento de actividades lúdicas, culturais e recreativas".
Na enquisa de 1990, aparece como fin primordial da sociedade "dar albergue decente para que os paisanos sacrificados pola vida e a emigración e desolados pola falta de cariño familiar, teñan un lugar tranquilo e sen maiores luxos ata que Deus os chame ao seu lado".
Tamén colaboraron coa creación e mantemento da chamada "Casa do Ancián" do Hospital Espanhol de Salvador de Bahia.
En 1994 a Xunta de Galicia concédelle a Galeguidade polo seu gran labor a favor dos emigrantes galegos no estado de Bahia.

O Centro Espanhol de Santos é unha institución centenaria cunha historia que se confunde coa historia da cidade de Santos e a dos españois en Brasil.
Foi fundada na rúa Marqués de Herval. Alí tivo lugar unha reunión presidida por José V. Borjat, iniciador da idea, e con asistencia de José Pascual Gómez, Eduardo Bun Parada, Juan V. Borjat, Segundo Lobariñas Fernández e Evano Pérez Rodriguez, entre outros. Esta reunión tiña o obxectivo de fundar unha sociedade española que agrupase a todos os españois residentes en Santos e arredores. Xa dende o primeiro momento teñen a idea de mercar un solar onde edificar unha sede social da súa propiedade. Nun primeiro momento chaman a nova sociedade “Casino Espanhol de Santos”.
A súa primeira directiva estivo integrada por: Manuel Troncoso, como presidente; vicepresidente, Justino Flores Fernández; secretario, Geraldo Santiago Álvarez; vicesecretario, José V. Bojart; tesoureiro, Juan Estévez Martínez; contador, José María Molinos; procuradorees: Antonio Vázquez Quintela, Manuel Alonso Fernández, Felipe Vidal Ribas; vogais: Guillermo Linares, Eduardo Parada, Francisco Gimeno, José Rodríguez Pérez, Segundo Lobariñas, Juan V. Bojart, Francisco Gómez Fernández, José Fernández Domínguez,José Souto Domínguez, Rufino Fernández, Antonio Araújo e Juan Antonio Cividades; bibliotecario, José Pascual Gómez e síndicos: Antonio Alonso Fernández, Miguel García e Miguel Vázquez.
O 14 de marzo dese mesmo ano mercan un solar de 750m² situado na rúa Aguiar de Andrade, no barrio do Paquetá, onde pronto comezan a facer un gran palacete. Esta será a súa sede social ata o ano 1963. Nese ano tamén cambian o nome da entidade polo de Centro Espanhol de Santos.
Seguindo o seu exemplo, outro grupo de emigrantes, moitos socios da entidade, deciden crear unha nova asociación baixo o nome de “Sociedade Espanhola de Repatriaçâo de Santos”, co fin principal de dar axuda económica a aqueles asociados que tivesen que repatriarse ao terruño. Esta era unha das necesidades máis perentorias desa época entre a colectividade. En 1955 ambas as dúas entidades fusionánse e pasan a denominarse “Centro Espanhol e Repatriaçâo de Santos”.
Xa en 1971, a sociedade "Club e Juventud espanhola" se integra no Centro Espanhol para lograr unha maior presenza na colectividade e maiores logros na defensa dos seus intereses.
O Centro organiza numerosas actividades recreativas como bailes, banquetes, celebración de festas e datas festivas como o Día de Santiago Apóstol, a Festa da Hispanidade, San Xosé ou as chamadas "Noites galegas". Non esquece as actividades culturais como organizar ciclos de conferencias, etc.
Dende 1984, manteñen un colexio de ensinanza da lingua e cultura española chamado Alfonso X, el Sabio.
Conta cun grupo de baile e gaitas chamado "Semente Nova", formado polos fillos dos socios; e tamén un grupo folclórico "Caminos de España", con 6 músicos, 40 bailaríns e 7 membros do coro. Ambos grupos actúan en diversas festas da colectividade por todo Brasil e mesmo en Galicia.
Teñen tamén actividades deportivas como a práctica da natación, xinnasia, karate, escola de ping-pong, etc.
Non memos importantes son as numerosas accións asistenciais a favor dos socios: visitas a socios enfermos nas súas casas e hospitais; tramitar convenios e axudas para lograr descontos aos socios necesitados, en asistencia médica, en tendas ou supermercados, ópticas, librarías etc.
Como voceiro social editan o xornal "Hispanidad".

Esta sociedade, sin fins lucrativos, creouse tras a fusión en 1988 das entidades españolas “Sociedade de Socorros Mútuos de Santos” e da “Sociedade Beneficente Rosália de Castro” da mesma cidade.
A súa actividade está volcada na atención médica e hospitalaria dos seus asociados, emigrantes galegos na súa maior parte, sobre todo da xente da terceira idade, con carácter gratuíto, pois suelen ser persoas que carecen de axudas e sen recursos económicos.
O seu labor asistencial e benéfico é tan destacable que a Prefeitura Municipal de Santos, declarouna no ano 2000 como unha entidade de utilidade pública. Tamén a Xunta de Galicia ten asinado diversos convenios de colaboración para axudarlles económicamente no seu labor de axuda aos máis desfavorecidos.

Creada o 27 de xuño de 1905 na cidade da Habana, por iniciativa de José Fontenla, quen preside a Comisión Xestora que estaba formada ademáis por: Ángel Barros, Juan J. Domínguez, Miguel Bendamio, José López Pérez, Adelardo Novo, Félix Pérez Choza, José Abeleira, José Barros Agra, José Fontenla, José Cerdeira, José Margharide, José A. Fernández, José María Candia, Enrique Mañan, Agustín Montoto, Ramón Sánchez, Juan Castro, Joaquín Galindo, Alfredo Nan de Allariz, José Castro Chané, Antonio Villaamil, Atanasio Escalante, Juan Martínez e Leopoldo Pita.
Esta sociedade constitúe o precedente histórico da Real Academia Gallega. Coñeceuse tamén polo nome de "Asociación Iniciadora y Protectora de la Gran Academia Gallega" e como tal o seu fin era crear unha "Academia Gallega", que se encargara da defensa da língua e a cultura galegas. Con este fin póñense en contacto intelectuais galegos para aúnar esforzos.
O obxectivo vese cumprido o 4 de setembro de 1905 cando tras ese contacto os intelectuais Manuel Murguía, Andrés Martínez Salazar e José Pérez Ballesteros constitúen a ansiada Academia na cidade da Coruña.
Como Presidente de Honra nomearon a Manuel Curros Enríquez e entre os Académicos residentes na Habana atopábanse: Alvaro de la Iglesia; Alfredo Nan de Allariz, presidente do Centro Gallego e director de "Galicia"; Mercedes Vieto Bouza, Ramón García Mon, Laureano Rodríguez, Angel Barros, José Mª. Arrarte, José López Pérez, José F. Fuentes, Plácido Lugris, Aniceto Valdivia, José Fontenla e Adelardo Novo.
Tras a fundación da RAG en Galicia, terán como finalidade o mantemento económico da mesma, así como a axuda a intelectuais necesitados. Esta sociedade tivo delegacións nas cidades de Cienfuegos, Santa Clara, Guantánamo e Bayamó.
No ano 1920, á morte de José Fontenla, o seu fundador, a sociedade envía á cidade da Coruña a súa biblioteca por doazón testamentaria á Biblioteca da Real Academia Galega.

Este centro foi fundado polos emigrantes galegos residentes na cidade canadiana de Montreal, liderados por Julio Garabatos, Arsenio Fernández e Manuel Betanzos, como un centro de difusión da cultura galega no Canadá.
A súa primeira directiva estaba formada por: Manuel Rodríguez, como presidente; Herminio Trincado, vicepresidente; Teresa Puente, secretaria; Francisco López, tesoureiro; Pedro Pérez e Juan Martínez, como vogais.
Dende os seus inicios tivo ao seu cargo ese tipo de actividade, refererida á organización, programación e posta en práctica de todo o relacionado coa cultura de Galicia, tal como aparece nos seus estatutos sociais: "La sociedad constituída con el nombre de CENTRO GALLEGO DE MONTREAL, con personalidad jurídica, tiene por objeto agrupar a todos los gallegos del Canadá, sin distinción de sexo, para obtener una conjunta personalidad y representación ante las demás colonias del Canadá y velar por el buen nombre de nuestra región.
Fomentará y estimulará el desarrollo de toda clase de actividades culturales y recreativas, proporcionando a sus socios las comodidades y distracciones de los centros de reunión de su clase.
Será ajena a todo partido político, social o religioso determinado. En su seno caben todos los gallegos, cualquiera que sea su ideología y los que, sin serlo, apoyen sus fines".
Organiza numerosas actividades sociais e culturais, para dar a coñecer a cultura galega e os costumes da nosa terra e a súa gastronomía. Celebra a Festa de Santiago Apóstol, a Festa do socio e o aniversario do centro, o Antroido, o Día das Letras Galegas, os Reis Magos etc., con bailes e banquetes, que serven para xuntar aos galegos que alí residen. Ten tamén actividades deportivas: fútbol e ciclismo, karate, etc.
Contempla tamén a axuda material aos socios máis necesitados.
Os socios crearon un grupo de teatro chamado "Alvaro Cunqueiro", o grupo de flamenco "Manuel de Falla" e un grupo de música e baile galegos "Follas novas", cos que actúan nas diversas festas da entidade.
Desde 1972 publica un boletín informativo, de carácter mensual e cunha tirada de 500 exemplares. En 1986 editou unha revista deportiva con periodicidad anual e tirada de 2.000 exemplares
Actualmente o Centro xestiona un restaurante e un bar que serven para obter fondos e sobre todo para espazo de reunión dos seus socios.

Os precedentes da existencia desta entidade están situados arredor de 1915, ano no que un grupo de galegos residentes en Santiago de Chile comezan a reunirse para celebrar as súas festas. Polo seu escaso número non se deciden a crear unha asociación. A sociedade “Unión Española” permítelles xuntarse nas súas instalacións. Non será ata o ano 1967 cando finalmente se constitúan en asociación cultural sen fins de lucro, que tería como principal obxectivo fomentar a galeguidade e hispanidade en todos os aspectos que fose posible.
Ata 2006 seguirán usando as instalacións da “Unión Española”, pero debido ao peche desta por motivos económicos, pasan a funcionar de maneira activa no “Estadio Español de Las Condes”, lugar de reunión de moitas das corporacións españolas que existen no país.
Como fundadores desta sociedade galega podemos citar a: José Domínguez Diéguez, Demetrio Álvarez Nieto, Antonio Pérez González, Manuel González Fernández, Antonio Dávila, Francisco Bouzo Pavón, Arturo González Novoa, César Cifuentes Sánchez, Manuel Losada Diéguez e Leopoldo Fernández Vilches. Destacado foi o papel de José Bouzo Pavón, socio e directivo en varias ocasións, que douou un solar en San Bernardo para que a sociedade crease un campo recreativo.
Como valores da entidade, ésta destaca o seu amor á terra, o respecto polas tradicións, o concepto de familia como núcleo insustituible na formación do ser humano, a ensinanza dos costumes e modos de vida herdados e a difusión entre os descendentes do idioma galego como unha das nosas maiores ríquezas histórico-culturais.
Nos seus primeiros estatutos sociais aparecen os principais fins da entidade: “estreitar na mellor forma os vínculos de amistade entre os españois residentes en Chile; asociarse a toda iniciativa que tende a prestixiar o nome de España e dos seus homes máis eminentes; difundir en Chile, polos medios que se consideren máis eficaces, o coñecemento de Galicia; propender ao benestar da colectividade galega; secundar eficazmente toda acción que se inicie en ben de Galicia e a tal efecto se procurará manter relacións directas coas sociedades rexionais establecidas ou por establecerse en Galicia ou fóra dela; crear unha sección pro-cultura galega que sosterán os galegos residentes en Chile e os seus fondos serán destiñados ao fomento da institución; manter un centro social que sirva de solaz e entretenimento aos seus asociados a cuio efecto se deberá instalar unha sala para biblioteca, cos libros, diarios, e revistas, dando preferencia aos da rexión galega; instalar unha sala de billares e de mesas para xogos diversos, quedando estrictamente prohibido todo xogo de azar; fomentar o deporte, creando as ramas que sexan necesarias”.
Ao longo destes anos destaca o labor social que realiza a sociedade colaborando co “Hogar Español” de Santiago de Chile. Tamén é coñecida polas numerosas actividades culturais: organización de charlas e exposicións, mostras culturais, etc., dirixíu un programa de radio bisemanal en Radio Universal de Chile, para difundir a música galega e outras expresións da cultura galega. Organizou un grupo de danza e música galegas, integrado por 80 socios. Edita tamén un voceiro social denominado “Revista de la Juventud”, de carácter anual e gratuíta para os socios e a revista “Lonxe da Terriña”. Tamén teñen actividades deportivas.

Esta sociedade foi creada o 7 de marzo de 1909 na cidade da Habana por iniciativa dos naturais da provincia de Ourense. Tiveron dúas delegacións nas cidades de Rodas (Cienfuegos) e Batabanó.
Nos seus estatutos, aprobados o 15 de agosto de 1909, recollen os seus fins: a cooperación mutua para o benestar do socio, proporcionarlle a máis ventaxosa situación para a súa vida en Cuba e brindarlle oportunidades para o seu regreso, repatriándoo a Galicia se o seu estado físico o requería; facer por medio da xunta de goberno as xestións para proporcionar traballo ao socio evitando que chegase a un estado precario e de fomento da cultura e riqueza na provincia ourensana, contribuíndo ó seu progreso en todos as ordes e creando premios de honra para os naturais e oriundos de ambos mundos. No ano 1910 esta sociedade ampliará os fins en pro do "fomento de la instrucción en los pueblos de la provincia de Orense, creando para ello planteles de enseñanza en aquellos pueblos en que sea de más perentoria necesidad".
Costean a construción da "Casa del Pueblo" de Ourense e adquiren terreos para facer unha escola laica na cidade. En Celanova mercan a casa de Curros Enríquez coa intención de convertila nunha escola pública e museo das súas obras e pertenzas e para iso constitúen a "Fundación Curros Enríquez".
En 1934 reforman os estatutos potenciando a mutualidade e abandonan os fins instructivos. Unha das súa actividades foi o sostemento da "gota de leite", alimentando a numerosas familias sen recursos. Tiveron a iniciativa de fundar dous xornais: "El Heraldo de Galicia" e "El Eco de Galicia".
En xaneiro de 1966 fusiónanse coa sociedade "Ribadavia y su comarca" e en febreiro dese mesmo ano coa sociedade "Carballiño y su Partido".
En 1985 fusiónanse coa sociedade "Calo y Viduido" pasando a denominarse "Unión Orensana, Calo y Viduido".
A sociedade pasa por unha etapa de estancamento ata que en 1994, co apoio da Deputación, encárgase a unha comisión xestora a súa revitalización. Esta comisión a inscribirá en 1995 no Rexistro de Sociedades de Cuba baixo o nome de "Centro Unión Orensana de La Habana".
A partir de 1996 os seus fins son de carácter recreativo e cultural. Contan neste ano cun total de 500 socios dos que 300 eran galegos.
Na actualidade distínguese pola celebración de actividades culturais como a creación do grupo de danzas e gaitas "Curros Enríquez" que é unha escola de gaitas e de baile exclusivamente galegos con 34 membros e que fan diversas actuacións por Cuba. Celebran o Día de Galicia, o Día das Letras Galegas, un Magosto, o aniversario do pasamento de Curros, veladas culturais con conferencias e clases de lingua e cultura galegas. Teñen a Sección "Curros Enríquez" que é a encargada de todos os asuntos relacionados coa obra de divulgación literaria e cultural do poeta.
Ocuparon a presidencia ao longo da súa historia: Benigno Varela (1912), Claudio Conde (1914), Jesús Rodríguez Bautista (1915), Manuel F. Taboada (1917), Arturo Rodríguez (1919), Ramón del Campo (1920), Manuel F. Taboada (1928), Secundino Sánchez (1929), Arturo Pérez (1936), Ovidio Moure (1937), Florindo Blanco Barroso (1938), e dende 1994 o presidente é José M. Docampo López.

Esta sociedade foi creada o 9 de novembro de 1918 na cidade da Habana. A súa primeira Xunta Directiva estivo formada polos fundadores da nova entidade: como presidente, José Ramón López; vicepresidente, Manuel López; tesoureiro, Pedro López; secretario, José Ramón Fernández; vicesecretario, José Celeiro e vocais: Manuel Losada, Manuel Rivera, José López Cárdenas, José Gómez López, Constantino Gómez, José Iglesias, Ramón Álvarez, José Díaz, Faustino Pérez, Elisardo Fernández, Trinitario Álvarez, José López Álvarez, Antonio López, José Fernández Vidal; vocais suplentes: Pedro Arias, Constantino Méndez, Gabriel Díaz, Manuel López López, Antonio Díaz Mayadán, José Vega.
Esta sociedade actuou como matriz das delegacións que tivo en Huatey, Santiago de Cuba e Ciego de Ávila.
Os seus fins segundo o Regulamento de 1922 son a protección da instrución no concello de Navia de Suarna, coa pretensión de crear unha casa-escola nas súas parroquias; dar protección aos seus socios e fomentar a unión entre os connaturais que residen en Cuba, recollendo o pago do billete a aqueles emigrantes que quixeran voltar a España por prescripción facultativa e sen recursos económicos.

En 1999, como parte do traballo de Investigación que realizaba a historiadora Giselle Marín, desenvolveu un programa chamado “Galicia en Costa Rica”, que comezou coa elaboración dunha serie de entrevistas a inmigrantes galegos e os seus descendentes; esta profesora impartiu un ciclo de conferencias, xunto con outros profesores como Pilar Cagiao Vila, que deu a coñecer o papel dos galegos no país.
A gran maioría dos galegos que residían en Costa Rica estaban asociados á Beneficencia e a Casa de España, pero é nese momento cando xurde a necesidade de crear un espazo propio, no que predominara a cultura e os costumes galegos. Un grupo de 52 galegos de orixe deciden pois crear unha nova asociación.
Reunidos na Casa de España celebran en novembro dese ano a primeira asemblea xeral da que sae elexida a primeira xunta directiva, integrada por: presidente, José Mª Penabad López; secretaria, Mª Teresa Pereira García; tesoureira, Gloria pazos Rey e como vogais: Carmen Márquez y Ruibal e Elisa Caramés Vidal.
A entidade ten como prioridade manter a unión entre a colectividade galega de Costa Rica, organizando diversas festas e actividades e a difusión da nosa cultura no país.

Esta asociación foi fundada por Antonio Couzo García, emigrante galego en Cuba, cando en 1971 tivo que exiliarse a Miami. Este home fora xa un dos fundadores en 1928, da “Sociedad de Naturales de Ortigueira en la Habana". Creou esta entidade como unha filial da sociedade habaneira, pero cunha xestión totalmente independente. A numerosa colectividade de exiliados cubanos en Miami, moitos deles descendentes de emigrantes españois na illa de Cuba, fixo que pronto se asociasen un número importante deles, converténdose no centro galego e español máis importante sur do estado de Florida.
Xa dende os seus inicios defínese como unha sociedade de cultura, recreo e beneficencia para toda a colectividade.
Nos seus primeiros estatutos (1972) aparecen como finalidade principal da entidade: “unir en una hermandad a todos los que fueron socios de la sociedad "Naturales de Ortigueira en la Habana", residentes en esta ciudade o en otro lugar de Estados Unidos, a los que nacieron en la comarca de Santa Marta de Ortigueira y asímismo podrán ser socios todos los que simpatizando con los prinicipios de la institución así lo soliciten”.
Serán obxectivos prioritarios: “1. propiciar la expansión, recreo y superación cultural de todos los miembros, contribuyendo al empeño de consolidar cada día más lazos de unión y confraternidad de la colonia española e iberoamericana de Florida con el noble y generoso pueblo norteamericano. Lógicamente la sociedad pondrá énfasis en la divulgación de la cultura hispánica.

2. La sociedad tratará por todos los medios a su alcance, de mantener relaciones con sociedades españolas afines y pondrá todo el empeño en mantener las mejores relaciones con las autoridades representativas de España, así como las de este país a todos los niveles.
3. Construir, adquirir o arrendar locales para el establecimiento de una sede social
4. Propiciar actos de cualquier naturaleza que redunden en beneficio de nuestra cultura o de la comunidad en general
5. Fomentar la creación de una biblioteca con el fin de que los asociados puedan, en lo posible, disfrutar de sus lecturas predilectas y conocer nuestra cultura e idiosincrasia”.
   As actividades sociais céntranse na organización de actos recreativos nos seus salóns e restaurante de comida española/cubana (bailes e banquetes para os socios, festas infantís e excursións, romarías de sabor galaico, comidas típicas, etc.) e participan nos desfiles que a cidade organiza anualmente. Conmemora festas nacionais e hispanoamericanas, con diversos actos culturais. Ten unha biblioteca social.
   Os socios organizaron unha escola de bailes españois para os xóvenes denominada "Ballet español da Casa de Santa Marta de Ortigueira" e un coro típico galego "Aires da Terra", formado por 22 voces e que divulgan as cancións galegas en diversos actos e conmemoracións.
   Non esquece aos socios necesitados ou enfermos, a quen lles concede unha axuda económica en función da súa antigüidade como tales.
   En 1982 edita "El Heraldo Hispano Americano", cunha tirada de 1000 exemplares distribuidos de forma gratuíta entre os socios. E como voceiro social o "Boletín informativo Santa Marta de Ortigueira", que informa das actividades da sociedade e divulga temas galegos.

Esta entidade foi creada pola colectividade española residente na cidade de Newark (estado de New Jersey) para que os españois tiveran un lugar de reunión e manter así a súa cultura e costumes.
Ten unha finalidade cultural, social e recreativa "estimulando y apoyando siempre el avance y progreso de nuestra comunidad".
Segundo os seus estatutos sociais (1987) "tomará iniciativas o secundará las que surjan de interés para nuestra comunidad española, procurando también el mayor número de intercambios con otras sociedades análogoas, sirviendo de medios de expansión social en sus múltiples orientaciones: establecer clases de español e inglés, promover bailes, fiestas, deportes, cuadro artístico, etc.".
Dentro da entidade, o grupo máis numeroso de galegos, constiuíu unha peña, para potenciar os costumes e as tradicións galegas, pero realizando sempre as diversas actividades dentro da sociedade.
Trátase dun centro recreativo que organiza numerosos bailes, romarías e banquetes, no propio restaurante que teñen na sede social. Celebra tamén representacións teatrais, exposicións, ou ciclos de conferencias.
Ten un equipo de fútbol, integrado polos socios, cos que participan en campionatos.
Ten un grupo de baile e música galegos "Anduriña", que participa nos festivais e nos desfiles do Día de la Hispanidad.

Este centro foi fundado no seo da colectividade española residente en Nova York, concretamente no barrio de Astoria. Creouse como un lugar de reunión dos españois donde poideran celebrar as súas festas e defender a súa cultura e costumes.
Tivo varias denominacións, actualmente se coñece como Centro Español de Queens (N. Y.). En 1979, o seu presidente Sr. Riveiro, consegue grazas as cotas sociais e unha pequena axuda do Estado español mercar un edificio que converteuse na súa sede social, cun gran restaurante e bar de comida española e americana que lles serve para reunirse e tamén para conseguir fondos para as súas actividades.
Esta sociedad conta con preto de 400 familias asociadas que pagan unha cota de 50$/anuais. Conta con varios grupos de baile e música españois e galegos, integrados polos socios e os seus fillos, que actúan en numerosas festas da colectividade e no Desfile da Hispanidade.
Organiza actividades recreativas como festas, banquetes, e cursos de lingua e cultura española.

Sociedade fundada en abril de 1915 polos naturais dos concellos de Riotorto e A Pastoriza (Lugo) que residían na cidade da Habana. Creouse co nome de "Riotorto-Pastoriza" pero finalmente coñeceuse como "Sociedad de Recreo y Protección Emigrados de Riotorto" coa finalidade de estreitar as relacións entre as autoridades de Cuba e a representación en España e manter vivas as relacións coas sociedades afins; o seu obxectivo máis práctico era celebrar actividades recreativas e culturais para os seus socios. Tamén realizaron varias doazóns na súa terra como a dotación mobiliaria da escola da parroquia de Meilán, construída baixo os auspicios desta sociedade.
Foron presidentes da entidade Andrés Bargueiras no ano 1929 e Antonio Bouso en 1934.