Mostrando 1783 resultados

Sociedade deportiva que se funda na Habana por emigrantes galegos a principios da década dos 20 do século pasado. Este club tiña por obxectivos o desenvolvemento de toda clase de deportes; estreitar os lazos de amizade entre os seus compoñentes, así como coas demais sociedades, que tivesen fins culturais.
Ademáis do deporte tamén promoveron a creación dunha biblioteca para servicio dos seus asociados, e fundaron un coro de canto típico galego.
Na actualidade non existe.

Esta asociación está integrada por emigrantes galegos e españois, forofos do club de fútbol Deportivo da Coruña, que aínda que residentes en Newark están ao tanto da marcha do seu equipo.
A Peña está liderada e presidida por Joaquín J. Camaño; outros integrantes da directiva son: José A. Seráns, José García, Celso Sánchez, Daniel Hermida, Lisardo Fandiño e Mario Torres.
Ademais de reunirse para ver os partidos e difundir as victorias do club deportivista, mantiñan lazos con outras peñas creadas tanto en Galicia, como en España ou no mundo.
Visitan Galicia para algunhas celebracións deportivas.
En 2006, con preto de 350 socios, continúan reuníndose no Bar Galicia 98, de Newark, para ver disputar os partidos do seu equipo.

En 1918, un grupo de mozos da parroquia de Cecebre, liderados por José García Gómez e José Barral Méndez, fundaron unha sociedade recreativa na parroquia co nome de La Juventud de Cecebre. A súa finalidade era construír un edificio social para que as e os veciños se reunisen e organizasen bailes e outras actividades recreativas, pero tamén para cubrir algunhas necesidades da parroquia, como ter unha biblioteca e unha caixa de primeiros auxilios.
Aos poucos meses, fixéronlles unha chamada de axuda aos veciños que estaban emigrados en Nova York. Estes responden a esta petición e tras varias reunións fundan unha sociedade para conseguir fondos e construír un edificio social. Impoñen a idea de que no edificio tiña que funcionar unha escola onde recibisen ensino primario todos os nenos da parroquia.
O 8 de outubro de 1922 inauguran o edificio social, pero non será ata 1929 cando se constitúa oficialmente a escola de carácter mixto, situada nas dependencias do primeiro andar.
Ademais da construción do edificio, a entidade mandará cartos e material bibliográfico para a biblioteca, así como materiais educativos para a escola, sobre todo aparellos de calidade, moi caros e difíciles de conseguir en Galicia, como unhas máquinas de escribir, que enviaron en 1931, ou un amplificador e micrófono para o salón de baile.

Máis que unha sociedade propiamente dita é un partido ou facción existente dentro do Centro Gallego da Habana, cun ideario que poderiamos cualificar de esquerdas; o outro sector sería "Afirmación y Defensa", de dereitas e que gobernou durante moitos anos o Centro.
A "Hermandad Gallega" foi creada en 1939 por un grupo de socios do Centro Gallego disconformes do labor realizado polos seus dirixentes. A finais de 1939 comezan a editar o xornal "Loita", como voceiro das esquerdas representadas por este partido e no que publican as súas ideas para gobernar o Centro e toda a problemática existentes neses anos dende o seu punto de vista.

Esta sociedade instrutiva e recreativa creouse na Habana o 23 de agosto de 1908 por un grupo de emigrantes galegos, residentes na illa caribeña, naturais das parroquias de Santiago e San Miguel de Reinante. Esta sociedade será tamén coñecida como "Hijos de San Miguel de Reinante".
Entre os seus fundadores destacan: Narciso Fernández e José González, Narciso Rocha, Francisco González, Antonio Díaz Moreda, Benito García, Enrique Díaz, Jesús Díaz, José R. Dorado, Antonio González, Pedro González, José R. Dorado, José García, Ramón García, Marcos Villarino, Narciso Rego, Pero Penabad, Francisco Penabad, Victor Rocha, Francisco Alvarez, Teolindo Dorado, Antonio Dorrego, Antonio González, Ramón García e Manuel Posada. Antonio Rico, foi nomeado delegado da sociedade en Tampa (Estados Unidos).
O seu fin primordial foi impulsar a instrución primaria na súa terra natal, aprobando o envío de cartos para a creación de escolas; mediante convenios co goberno español, facilitará as aulas provistas do material necesario, para que os nenos e nenas recibisen instrución gratuíta.
Ademais esta sociedade terá por obxecto protexer aos seus socios e celebrar festas de recreo e diversión.

Esta sociedade foi fundada na Habana o 5 de marzo de 1921 polos emigrantes da parroquia de Santiago de Buxán, concello de Val do Dubra, residentes en Cuba.
A súa Directiva fundacional estivo formada por: presidente, Manuel Fernández; vicepresidente, José Mesejo Nieto; secretrio, José Fraga Méndez; tesoureiro, Francisco Rivas; vicesecretario, Manuel Fraga Negreira; vicetesoureiro, Miguel Mesejo Nieto; vocais: Jesús Bardanca Romero, Manuel Mesejo Nieto, Jesús Blanco, Andrés Mariño, Joaquín Cambón, Manuel Iglesias, Serafín Rivas, Avelino Fraga, Alfonso Blanco, José M. Canedo. Contaba nos seus inicios con 147 socios, todos galegos.
Tivo finalidade instrutiva, e no ano 1922, sendo presidente José Mesejo, aprobaron en asembleia a construción dun edificio para colexio na súa parroquia de orixe. Tiveron tamén unha forte implicación política, publicando no ano 1923 un Manifesto Anticaciquil. No ano 1924 crearán unha delegación na súa terra natal que se ocupará de levar a bo término a construción da escola.
Dende 1997 é presidente Manuel Pérez Suárez, e conta cun total de 225 socios dos que 17 son galegos e 149 descendentes. A partir dese ano deixan de recoller nos seus estatutos a finalidade instrutiva, e pasan a ser unha sociedade mutualista e recreativa, centrando as súas actividades en manter unidos aos emigrantes galegos e aos seus descendentes, proporcionándolles determinados beneficios sociais, actividades culturais e recreativas, que propicien o desenvolvemento dos lazos socio-culturais con Galicia.

Esta sociedade foi fundada na Habana polos naturais da comarca do Deza residentes a instancias dunha entidade similar existente na Arxentina. Foi creada co obxectivo fundamental de construír conxuntamente un Hospital-Asilo en Lalín.
O 20 de marzo de 1910, os lalinenses residentes na Habana, aproban a súa creación baixo o nome de "Sociedad de Instrucción, Beneficencia y Recreo Hijos del Partido de Lalín", con sede no Palacio do Centro Gallego de La Habana. O seu comité organizador estaba formado por Cándido Lamas, Manuel Lorenzo e Maximino López. Outros socios fundacionais foron: polo concello de Silleda, Constantino Terxeido, José Ramos, Manuel Rey e Gerardo Pombo; por Lalín, Francisco Souto, Cándido Lamas, Guillermo González, Rosendo Sanmartín, Antonio Iglesias e Manuel Taboada; por Carbia: Manuel Pedreira, José Fernández, Solitario López e Manuel Quintero; pola Golada: Manuel Pallares, Andrés Iglesias, Casimiro Miguélez e José Barrios; polo concello de Rodeiro: Jesús Diéguez, José Meijome, Gumersindo Fernández; por Dozón: Casiano Lorenzo, Daniel Castro, Eladio Calvo e Gumersindo Gómez. Deles saíu a primeira Xunta Directiva baixo a presidencia de Cándido Lamas.
A finalidade da sociedade foi a procura de protección e axuda entre todos os seus asociados, así como a unión dos connaturais do partido xudicial de Lalín residentes na illa.
No ano 1913 os seus esforzos centráronse na financiación da construción do Hospital-Asilo na vila de Lalín.
A partir de 1923 esta sociedade forma parte do "Comité de Sociedades del Partido de Lalín" que estaba integrado ademáis polas seguintes sociedades:"Club Lalín", "Hijos del Ayuntamiento de Rodeiro", "Hijos del Ayuntamiento de la Golada", "Hijos del Ayuntamiento de Silleda".
Na actualidade organizan actividades culturais como cursos de língua galega e teñen un grupo folclórico de baile galego. No ano 1992 contaban cun total de 286 socios dos que o 80 % son galegos ou descendentes de galegos.
A súa presidenta actual é Josefina de la Caridad López González.

Creada o 26 de xullo de 1924 polos naturais do partido xudicial de Arzúa residentes na Habana, co obxectivo de dar protección aos seus membros, mediante socorros económicos en caso de enfermidade, e a creación dun panteón no Cemiterio Colón para os socios e familiares máis próximos.
O seu primer presidente foi Francisco García Naveiro, a quen lle correspondeu o título de Presidente de Honra.
Actualmente esta sociedade de beneficencia e recreo está centrada na axuda aos socios máis necesitados e o mantemento dos dous Panteóns que posúen.
O seu presidente actual é Fernando Ruíz Ortiz.

Esta entidade foi creada a comezos do século XX pola pequena colectividade de españois que residía na cidade mexicana de Puebla para manter a unión de todos os españois e axudar aos máis necesitados, priorizando sempre as actividades recreativas e culturais.

Este centro foi fundado polos españois, maioritariamente galegos, residentes na cidade panameña de Chitré (provincia de Herrera, antigua Azuero) a mediados dos anos 60, xusto cando aumenta tanxencialmente o número de estranxeiros de orixe española na zona (sobre todo orixinarios da área de Boborás). Teñen como símbolo representativo no seu escudo societario unha cruz de Santiago e unha vieira, claramente imaxes galaicas.
Segundo os seus estatutos que datan de 1975 os fins do centro recreativo son:

• Promover entre todos os españois e descendentes de españois a unidade e sano esparcimento
• Estreitar os vínculos de amizade entre os españois e panameños
• Impulsar a cultura, enaltecendo os valores cívicos e humanos
  Teñen unha sede social en propiedade, con amplios xardíns e terreos onde os socios practican deportes e participan nas festas que serven de unión e fraternidade. Contan cunha cafetería e un amplio salón, que tamén se aluga para diversos eventos.

O Centro Gallego de Porto Rico foi creado en 1974 polos membros da colectividade española, de orixe galega, residentes no país centroamericano. Liderados por Enrique Álvarez Granada, a súa esposa Concepción e Alejandro Beitía, deciden crear un centro que aglutinase aos emigrantes galegos, os seus descendentes e simpatizantes con Galicia. Foi fundado como unha sociedade de beneficencia e axuda mutua que pouco a pouco foi derivando nunha sociedade recreativa e cultural (eles mesmos, actualmente se denominan “casa cultural”) que se reúnen en banquetes con comida tradicional galega, romarías, etc.
Aos poucos anos conseguiron entre todos os socios mercar unha finca na zona de Cupey, onde se construíu a súa sede social e se instalou un campo recreativo e deportivo. Conta tamén cunha capela onde os socios celebran misas, vodas, bautizos e festividades relixiosas. Nas súas festas actúan grupos de baile e música galegos, integrados polos fillos e netos dos socios. É famosa unha festa gastronómica onde coiñan unha gran paella para todos os socios e os seus convidados.
Actualmente é unha das entidades de emigrantes máis recoñecidas do país. Entre os seus presidentes máis destacados podemos mencionar a: Enrique A. Granada (fundador e primeiro presidente), Joaquín Quiñoy, Herminio Castro, José Quiñoy, Jesús Alcalde, José Gómez Vilacoba, Manuel Santiago ou José Gómez.
En 2010 inauguraron, con presenza do anterior secretario xeral de emigración da Xunta, o Santiago Camba, unha nova sede social en Ocean Park, no centro da capital, preto dunhas grandes instalacións deportivas (canchas de tenis e baloncesto, campos de futbol, etc.), propiedade do goberno portorriqueño pero que os socios poderán utilizar como sociedade sen ánimo de lucro.

Sociedade fundada na cidade da Habana por emigrantes da parroquia de Santo André de Lousada, concello de Xermade (Lugo). O seu primeiro presidente foi José García Castro.
Dende a súa fundación terá como principal obxectivo fomentar e soster a instrución gratuíta na súa parroquia natal. Para levar adiante esta finalidade, a entidade patrocinaría unha escola de ensino primario para ambos os sexos; a sociedade non descartaba ampliar os seus obxectivos cara ao ensino secundario se as circunstancias o esixían. Os seus esforzos víronse coroados pola construción da escola do Pazo, que se inaugurou en 1918.
Ademais, a sociedade dotou aos agricultores da parroquia de Lousada de moderna maquinaria debulladora de cereais.
A renovación dos seus estatutos en 1931 supón que os seus obxectivos e o seu nome cambien, pasará a chamarse Progreso de Lousada. Sociedad Cultural y de Socorros Mutuos, e terá como principal finalidade fomentar a cultura e o progreso moral e material entre os habitantes da parroquia de Lousada; non se esquece dos seus fins instrutivos e especifica que coidará do ensino primario no seu distrito, ademais de implantar novos métodos na agricultura en xeral en Xermade. Foron obxectivos tamén establecer un fondo de socorros mutuos entre os asociados e emprestar protección aos naturais daquela localidade que cheguen á illa de Cuba como emigrantes, auxiliándoos en todo o posible.
Colabora en numerosas melloras para a súa vila, contribuíndo con importantes cantidades de cartos para a construción dunha estrada ou o tendido de electricidade e de teléfono do concello.
A súa andaina remata o 29 de maio de 1957, data en que aproba por unanimidade a súa fusión coa de Hijos de Roupar, que tiña os mesmos fins. Pasa a ser unha nova sociedade que recibe o nome de Roupar y Losada, que continúa a existir na actualidade.

Esta sociedade cultural e de beneficencia foi fundada na Habana o 14 de marzo de 1926 por un grupo de emigrantes do municipio de A Peroxa, en Ourense.

Segundo o seu Regulamento, cuxa reforma foi aprobada o 17 de xullo de 1932, o seu obxectivo principal foi "fomentar la unión entre todos los naturales de ese Ayuntamiento, así como propender a realizar toda clase de actos culturales, benéficos y socorros".

Este centro foi fundado por emigrados galegos procedentes dos concellos de Baiona, Gondomar e Nigrán, residentes no Uruguai coa finalidade primordial de xogar e difundir no país os bolos celtas; pronto comezaron a primar tamén os aspectos máis culturais como espallar os costumes, tradicións e a cultura galega e do Val Miñor, a súa terra natal coa que sempre mantiveron unha intensa relación.
Entre os seus fundadores podemos citar a Gonzalo Fajo Alonso (socio número 1), Antonio Revello Velasco, José Rial Rouco, Francisco Lorenzo Boade, Álvaro Alonso Valverde, Ramón Méndez Fajo e Manuel Salgueiro Alonso
Os seus primeiros estatutos datan de 1948, cando a entidade era eminentemente deportiva. En 1955 aprobáronse uns novos/reformados no que xa aparecen novas finalidades como:
“a) Fomentar preferentemente o xogo de bolos; b) fomento e xeneralización doutros deportes que sexan de conveniencia moral, física e social; c) tratar de elevar o nivel de cultura e manter un espíritu de harmonía e mutuo respecto entre os asociados; d) contribuír ao desenvolvemento das súas finalidades, organizando campionatos e festas, internas ou externas, si conveñen aos seus fins de expansión social e deportiva".
Conta cunha sede social en propiedade, situada nunha das mellores zonas de Montevideo, que consta dun gran salón de actos, biblioteca, cancha de bolos celtas, salón comedor, ximnasio pechado con tribuna para 200 persoas, dependencias para practicar outros deportes, etc.
A súa prioridade sempre foi e será a organización e promoción de actividades deportivas: conta con tres equipos de fútbol-sala, varios equipos de bolos celta con xogadores de varias idades, cinco equipos de patinaxe artístico feminino e 18 xogadores de tenis de mesa.
Ademais das actividades deportivas que patrocina, organiza diversas actividades culturais e sociais, como a celebración do Día das Letras Galegas, do Día Nacional de Galicia, festexan o aniversario fundacional da sociedade, etc. con festivais, comidas, ciclso de conferencias, actuacións dos seus grupos folclóricos, etc.
Ten unha escola de baile galego, con máis de 60 alumnos e unha coral social mixta con 20 voces. Tamén os seus socios montaron un ballet español con 75 integrantes. Na escola organízanse cursos de gaita, danza tradicional galega e percusión. Hai tamén cursos para os socios de artes plásticas, lingua galega e diversas actividades de animación xuvenil e técnicas ao aire libre, para os socios máis novos.
Patrocina dous espazos radiofónicos: un en Radio Fénix, e outro na Emisora da Cidade de Montevideo.
Nestes anos editou un boletín bimensual, gratuíto, que informaba sobre as actividades e a marcha da sociedade e actualmente publica anualmente unha revista-memoria social.
Esta entidade conta actualmente con 450 socios e é moi coñecida no país por ser a difusora dun deporte, os bolos celtas, descoñecido no país ata que eles o comezaron a practicar.

Este centro foi creado en 1879, polo que é a sociedade de emigrantes galegos máis antiga que segue funcionando no mundo. Foi fundada como un centro asistencial, cultural e recreativo por iniciativa de diversos persoeiros da crecente colectividade galega residente no país, como: Antonio Varela Stolles (primeiro presidente fundacional da nova entidade), Francisco Vázquez Cores, José Mª Quintiana, José Fariña, Jesús Martínez, José Mosteiro, Jesús Rey, Evaristo Novoa, Benigno Salgado y Vázquez, Genaro J. Calvo e Tomás Salgado y Vázquez.
A institución naceu inspirada no ideal de unificación da colonia galega, co fin de que os seus membros contaran cun lugar propio para lembrar, practicar, compartir e difundir os seus costumes e tradicións.
Tal como aparece reflexado na súa acta de instalación: “En Montevideo a los trienta días del mes de Agosto de mil ochocientos setenta y nueve, previa invitación hecha en algunos periódicos de esta capital por los señores Benigno Salgado y Vázquez y Tomás Salgado y Vázquez se reunieron en la casa habitación del Sr. José Mª Quintana gran número de hijos de Galicia, cuyos nombres constan en el libro correspondiente. Los iniciadores de esta reunión significan que el objeto de la convocatoria era proponer la fundación de una sociedad que se intitulará "Centro Gallego".
A inauguración oficial deste centro, con grandes festas, ás que asistiron o máis importante da sociedade uruguaia e da colonia española, celebrouse o 13 de xuño de 1880.
No regulamento do Centro Gallego de 1885 aparecen especificados os seus obxectivos e aspiracións: “Art. 4:
1º- proteger a los gallegos, sean o no socios, en especial a los que residen en la República.
2º - proporcionar a los asociados la instrucción que sea posible; pero, en particular, la primaria que se precisa para ser miembro útil de la humanidad
3º - promover entre los asociados, y entre todos los Gallegos, el espíritu y amor de paisanaje y españolismo, por medio del buen trato y la leal y franca comunicación
4º - celebrar los grande shechos de la humanidad, las glorias de España y principalmente las de Galicia, con solemnidades y demostraciones especiales
5º - enaltecer el nombre de nuestra Patria, honrar a sus hijos beneméritos y demostrar, a los que no la conocen, la honradez, ilustración, amor patrio y elevados pensamientos que generalmente distinguen a los hijos de las provincias gallegas
6º - propender a la prosperidad de la República Oriental del Uruguay
7º - fundar una sección, con reglamentación especial, para proteger al inmigrante gallego, y a los comprovincianos residentes en la República
8º - establecer escuelas nocturnas de adultos; y, cuando los fondos de la sociedad lo permitan, una o más diarias, para los hijos de los socios y para todos aquellos que le sea posible, las cuales serán gratuias
9º - dar conferencias que abracen todos los ramos del saber humano en general; pero muy especialmente, pondrá su empeño en difundir los conocimientos más necesarios en la práctica de la vida diaria social y doméstica
10º - facilitar a los asociados todo género de diversiones que se armonicen con las buenas costumbres
11º - proteger a todos los gallegos y demás asociados, contra todo género de arbitrariedades e injusticias que con ellos se cometían, y aconsejarles en todo, en aquellos trances en que pueda peligrar su honor, su vida o sus intereses
12º - figurar colectivamente como sociedad española que es, en todo acto patriótico que tienda a honrar el nombre de España”.
Xa dende os seus inicios este centro tivo unha grande aceptación entre a colectividade e o número de socios creceu cada ano. Converteuse en poucos anos nunha das sociedades de emigrantes máis importantes do país e mesmo de América. Destacaba pola atención aos socios a nivel instrutivo e asistencial, pero sobre todo polas grandes festas e banquetes, convertíndose nun dos lugares de reunión de máis resonancia da capital.
O Centro Gallego prestou fundamental atención, durante os seus primeiros anos de existencia a dous tipos de actividades: a educacional e a de protección. A instrutiva a través de clases que se dictaban na institución e de veladas literario-musicais que foron o antecedente mediato da traxectoria cultural iniciada pola entidade. En relación coa protección era atendido por unha dependencia especial do Centro, denominada "Oficina Central de Protección” que como publicaba nun anuncio na prensa local "esta oficina recibe y hace conocer todas las demandas de socorros, auxilios, trabajo y trabajadores. Facilita a todos los gallegos, en primer término a los socios, cuantos datos y conocimientos es posible, tanto referentes a la capital como a la campaña. Gestiona activamente todos aquellos asuntos que lo merezcan. Facilita recomendaciones, siempre que puede, para toda clase de personas y corporaciones: pone a disposición de los socios cuantos datos económicos, geográficos y estadísticos puedan darse, para cuyo efecto hace uso de la Biblioteca y archivo del centro".
Nos anos 20 teñen como prioridade conseguir unha sede social que estivese en consonancia coa imaxe de prestixio que se pretendía dar ante a colectividade e tamén ante a sociedade uruguaia. En 1928 inauguran un palacete na rúa San José, nº 870, que a día de hoxe continúa a ser a súa sede, deseñado e construído polo arquitecto Alfredo R. Campos. O edificio constitúe unha verdadeira xoia arquitectónica, e é un dos palacios máis fermosos da capital; nel atopamos a a Sala "Valle Inclán", a Sala de Honra "Rosalía de Castro, a Biblioteca "Concepción Arenal", a Sala de Lectura "Castelao", un magnífico restaurante, varias salas de Reunións, aulas, sala de teatro con capacidade para 500 espectadores, etc. que ofertan un amplo servizo e comodidades, para os seus socios. Este valor arquitectónico e cultural do Centro, así como o seu bo estado de conservación (foi restaurado nos anos 80 con axudas da Xunta de Galicia), o converten nun elemento referencial na arquitectura urbana de Montevideo (en 2004 foi declarado Monumento Histórico).
Conta tamén cunha extensión de 28.000 metros cuadrados, na zona de Carrasco, na que está edificado un parque social e complejo polideportivo dirixido, sobre todo, aos socios máis xóvenes, descendentes de galegos, a través das súas actividades deportivas, sociais e culturais. En 1928 é unha das entidades promotoras da creación da “Asociación Protectora de la Cultura Gallega".
En 1930 iniciou unha campaña para financiar a construción dunha residencia de estudiantes na Universidade de Santiago de Compostela.
Xa nas últimas décadas prestan servizos sociais aos socios, pero sobre todo destacan polas súas actividades culturais e recreativas. Conta cunha escola de baile rexional galego, con 120 alumnos, unha escola de danza española con 80 alumnos e clases de gaita e guitarra. O grupo de baile galego "Alborada", con 30 compoñentes, actúa nas festas do centro e da colectividade, como tamén o coro infantil, 130 voces blancas, formado polos fillos e netos dos socios.
Tamén ten unha escola de ballet clásico.
Durante os seus anos de historia editou diversas revistas, boletíns como voceiros do seu labor societario, sempre co título de "Galicia" (no período 1925-30 a revista "Galicia" foi dirixida polo escritor galego Julio Sigüenza) ou "Breogán".
Hai que destacar o gran número de personalidades que acudiron ao Centro ao longo destes anos, nomes propios da cultura galega, uruguaia e española como: Gregorio Marañón, Rafael Alberti, Alfonso R. Castelao, Ramón Otero Predayo, Eduardo Blanco Amor, Juan Zorrilla de San Martín, Carlos Zubillaga Barrera, etc.
Actualmente os estatutos sociais foron reformados e adaptados á nova situación da colectividade, destacando novas finalidades ao servizo dos emigrantes galegos:
"1.-Fomentar y estrechar mediante agradable y conveniente comunicación y trato continuos, los fraternales vínculos que deben unir a todos los gallegos residentes en esta república y a éstos con sus descendientes.
2.- Difundir, valiéndose de los medios que considere más eficaces, el conocimiento de Galicia, y de todo lo que enaltezca, honrando a los gallegos que, en la región o fuera de ella, se hayan distinguido y se distingan por sus talenteos o virtudes; así como ensalzar el nombre de España, rindiendo el honor debido a sus glorias e hijos más preclaros.
3.- Secundar en la medida de lo posible, toda acción progresista que se inicie en bien de Galicia, manteniendo con este propósito, relaciones directas con las sociedades regionales establecidas, o que se establezcan, tanto en sus cuatro provincias como fuera de ellas.
5.- Facilitar a los asociados todo género de distracciones y esparcimientos compatibles con las buenas costumbres, y fomentar la instrucción musical, literaria artística y que permita organizar funciones teatrales, certámenes, conciertos y otras manifestaciones de cultura social que recreen e instruyan.
6.- Crear un fondo especial de beneficencia, con los recursos que se obtengan de veladas literarias, musicales, rifas, bazares, donativos, suscripciones y fiestas que se dediquen a tal propósito para socorrer a los gallegos sin recursos aquí residentes, especialmente cuando se hallen enfermos.
7.- Contribuir a vigorizar las relaciones entre españoles y rurguayos, de manera que en toda ocasión solemne para éstos, se evidencien los leales sentimientos de aquéllos.
8.- Y promover, en cuanto lo sea posible, el bienestar moral y material de los asociados y de la colectividad gallega establecida en este país".

Esta sociedade foi fundada polos emigrantes naturais do concello coruñés das Pontes de García Rodríguez residentes na illa de Cuba. Atilano Mouriño, un dos membros máis destacados da colectividade, convocou unha reunión na súa casa, á que asistiron, entre outros, Plácido López, Manuel Baamonde, Jesús Cabarcos, César Cal, Guillermo Baamonde, Antonio Castro, Amador Seoane, Vicente Seoane, José María Picos, Jesús Picos, David González e Jesús Teijeiro, socios fundadores da nova entidade.
O fin desta era axudar no desenvolvemento da «instrucción primaria y gratuita en cada una de las parroquias de Freijo, Deveso, Aparral, Vilabella y San Mamed y de segunda enseñanza en la villa de Puentes de García Rodríguez para cuyo fin se construirá en cada localidad un edificio adecuado, con capacidad suficiente para dos aulas, una de niños y otra de niñas».
Xa dende un primeiro momento, realiza unha activa campaña de propaganda para conseguir o maior número de socios. Creou varias delegacións por toda a illa de Cuba, en zonas onde residían pontenses: Batabanó (fundada en 1913, con Miguel Fontao Pita como delegado), Pinar del Río (1913, delegado Domingo Seco), en Cienfuegos (delegado Adriano Fernández), en Colón (con Francisco Formoso), en Morón (con Ramón Pita López) e en Santa Clara (delegado, Narciso López Ferro). Tamén, en 1917, comezou a funcionar unha delegación en México, na cidade de Progreso, con José M.ª Pajón como delegado; e, en 1921, fundou unha delegación nas Pontes, con Jesús Cabarcos Cal como presidente. Esta delegación foi a encargada de xestionar as remesas de cartos enviadas pola sociedade habaneira para a construción dos edificios escolares e de todos os aspectos relacionados con este fin (estudo e elección dos lugares onde debían ser construídos os centros, encargo dos planos e memorias de obras e da súa supervisión, contratar ou despedir os mestres, compra de mobiliario e material educativo, etc.).
Nos primeiros anos dedicouse a incrementar os fondos sociais coa organización de festas, cobro de cotas, etc. Para incentivar a instrución e frear o absentismo escolar no seu concello, enviaban xiros periódicos para dotar os premios que se lles concedían aos alumnos máis destacados das escolas pontensas.
En 1922, colaborou co Concello das Pontes na construción dun novo cemiterio na vila.
En 1923, mercou un terreo na vila das Pontes, duns 2800 m2, para construír o seu primeiro edificio escolar, situado de maneira estratéxica fronte á sede do concello e que tivo un custo de 500 pesetas. Entre os anos 1927 e 1928, comprou varios soares nas parroquias do Freixo, Vilavella, O Deveso e Somede, co fin de construír varias escolas nestes lugares.
Unha vez construídos os edificios, a sociedade cedíallos ou alugáballos ao Concello, que era o encargado de acondicionar as escolas, aínda que a sociedade se ocupaba da compra de mobiliario e material educativo.
En 1938, fixo un panteón social no cemiterio Colón.
No regulamento de 1941 aprobou o cambio de finalidades da entidade, que pasa a denominarse Sociedad de Beneficencia y Recreo Naturales del Ayuntamiento de Puentes de García Rodríguez. A partir dese momento era prioritaria a axuda mutua entre os socios (visitas aos enfermos, axudas económicas aos máis necesitados, etc.) e a organización de actividades recreativas para incentivar a unión dos pontenses residentes en Cuba e o seu lecer.
Un acontecemento destacado foi a súa fusión o 29 de agosto de 1987 coa sociedade "Hijos del Ayuntamiento de Golada" creada o 10 de setembro de 1922. Dende entón as sociedades irmandadas integran a directiva ata a actualidade, reformando o regulamento social para o seu mellor funcionamento.

Este comité foi creado por diversas entidades de emigrantes galegos no Uruguai, para que os seus membros se encargasen de organizar todos os actos culturais correspondentes ás Xornadas de cultura galega no Uruguai.
Este comité estaba integrado por representantes das seguintes sociedades: Casa de Galicia, Centro Gallego, Centro Orensano, Patronato Rosalía de Castro, Casa Compostelana, Centro Coruñés, Irmandade Galeguista, Hijos de Galicia, Alma Gallega, Hijos de Morgadanes, Centro Valle Miñor, Centro San Miguel de Oya, Hijos del Puerto del Son, Teatro Popular Gallego, Centro Pontevedrés e Centro Lucense.
En 1964 organizan as xornadas cunha homenaxe ao Padre Feijoó, no bicentenario do seu pasamento, e no que participou a intelectualidade galega no país.

Esta sociedade cultural foi fundada o 1 de xaneiro de 1917 por antigos ex-alumnos do Plantel escolar do Centro Gallego "Concepción Arenal" co obxecto de cultivar a cultura galega e cubana entre os seus socios. Entre as súas actividades destacaron a organización de veladas artísticas, concertos musicais, conferencias, xogos deportivos e todo canto favorezese á cultura física, moral e esparcemento dos seus socios.
A directiva fundacional estivo constituida por: José Lens Gómez, como presidente; vicepresidente, José Ramudo; secretario, José Abraira Jartin;vicesecretario, Ceferino Neyra; tesoureiro, Jesús Lamazares; vicetesoureiro, Rosendo Bernardo; vocais: Benito Rodríguez, José Bermudez Nieto, Rogelio de la Serna, Perfecto López Vidal, Manuel Blanco Sueiro, Benigno López, José Sa Martín, Miguel Pierres, Marcelino Alcubilla, Manuel Vázquez, José Rañó, Ángel Rivera, Ángel Barreiro, Ignacio Piñeiro,Saturnina González, Carmen Otero, Herminia Vázquez, Elisa Ajo, Elena Mata, Elena Cacheiras.
Na actualidade o seu presidente é Francisco Avena.

Esta sociedade fundouse o 9 de novembro de 1922 polos emigrantes do concello de Silleda (Pontevedra) residentes na illa de Cuba con fins recreativos e mutualistas.
A partir de 1923 formou parte do "Comité de Sociedades del Partido de Lalín" no que estaban integrados o "Club Lalín", "Hijos del Ayuntamiento de Rodeiro", "Hijos del Ayuntamiento de la Golada" e "Hijos del Partido de Lalín".
O 15 de xuño de 1931 cesaron nas súas actividades por falta de membros ata que nunha reunión o día 9 de novembro de 1943 deciden reanudar as súas labores sociais, facéndoo efectivo o 1 de decembro.

A Asociación “Terras de Celanova e Baixa Limia” foi creada nos primeiros anos do século XXI por orixinarios de esa comarca da provincia de Ourense que formaron un colectivo numeroso dentro da presencia galega en Venezuela.

Segundo consta nos seus Estatutos, trátase dunha asociación civil con personalidade xurídica, sen fins de lucro, domiciliada en Caracas e cuxos obxectivos son:

"a. Benéficos: Promover la creación y dearrollo de programas de previsión y ayuda médico-asistencial que beneficien a todos sus asociados.
b. Culturales: En esta área se hará un especial esfuerzo en la defensa y divulgación de los valores autóctonos, históricos, culturales y espirituales de Galicia y, en forma muy especial, en las relaciones con las Terras de Celanova e Baixa Limia.
c. Sociales: Establecer relaciones cordiales e intercambios de carácter cultural, social y recreativo con las demás asociaciones gallegas y otras afines.
d. Deportivos: Fomentar y realizar actividades de carácter deportivo que contribuyan al acercamiento, convivencia y hermandad entre todos los asociados".